 Naoorlogse activiteiten van dokter Antoine Depage
Zijn hoofdbetrachting was om enerzijds een Universitair Hospitaal opgericht te krijgen in Brussel en anderzijds de rol van het Rode Kruis uit te breiden in vredestijd. Hij wou een stichting oprichten “Marie Depage” om de nodige fondsen bijeen te krijgen om dit hospitaal op te richten onafhankelijk van de stad. . Zo vertrok hij in 1919 naar de Verenigde Staten om al de steuncomités te bedanken voor hun rijkelijke giften voor De Panne en te vragen hem verder te steunen voor zijn nieuw project. Ook kreeg hij grote steunbelofte van de Rockefeller Stichting. Zelfs de grote sommen die nog in de pipe-line zaten zouden kunnen gebruikt worden voor dit hospitaal te bouwen.
Enige voorwaarde was dat ook Belgische organisaties meebetaalden aan dit project. En daar begon het schoentje te wringen. Koningin Elisabeth kon het project niet patroneren omdat het project te sterk verbonden zou zijn met de Vrije Universiteit van Brussel (VUB). Ook in de VUB waren er tegenstanders: niet alleen konden zij zich geen uitbating van een hospitaal voorstellen zonder de zware financiele inbreng van de “openbare onderstand” maar dan nog onder het embleem van den “l’Océan” dat was een beetje teveel. Nochtans luisterde dokter Antoine Depage niet en deed maar verder. Hij kocht (samen met het Rode Kruis) het ganse plateau “Vogelzang” boven het Parc van Woluwe. Architect Hobé, die hij kende van in De Panne, ontwierp een modelziekenhuis met 600 bedden en alle moderne hulpdiensten.
De VUB vertrok ook naar de USA en vroeg aan de sponsors om het geld niet te schenken aan de Marie Depage Stichting maar rechtstreeks aan de universiteit. Depage is natuurlijk niet akkoord en doet verder zonder de VUB om een “Nationaal Ziekenhuis” te bouwen. (open voor de 4 universiteiten met postuniversitair onderwijs). Uiteindelijk was de VUB akkoord maar de Rockefeller stichting wou alleen maar sponsoren indien er maar één dergelijke instelling kwam in Brussel. Het project werd afgeslankt tot een minder project de “Edith Cavell- Marie Depage” verpleegsterschool, opgericht door Depage, zou een modelverpleegsterschool oprichten naast het universitair ziekenhuis en subsidies via de Depage Stichting. De kans voor een wetenschappelijk, onafhankelijk ziekenhuis was dus voorbij.
Na de oorlog wordt dokter Antoine Depage directeur voor België van de nieuw gestichte internationale “Liga van de Rode Kruis verenigingen” evenals lid van de Raad van Gouverneurs. De taak van het Rode Kruis wordt uitgebreid naar de strijd tegen ziekten en openbare catastrofes. Ook legt hij de basis van de strijd tegen kanker met de oprichting van “Nationale Liga voor Kankerbestrijding”.
Toen hij in 1920 liberaal Senator werd heeft hij hevig uitgevlogen tegen de slechte organisatie van de gezondheidsdienst in het leger. Ook heeft hij een ophefmakende voordracht gegeven in de senaat om de 8 uren werkdag te verdedigen.
Hij is gestorven in 1925 t.g.v. een trombose in de darmen.
DIT IS HET EINDE VAN DE 9 BIJDRAGEN OVER PROFESSOR ANTOINE DEPAGE ; hoofdbron is het boek van zijn zoon
|
